Na een heerlijke nachtrust ontbijten we op het gemakje in ons appartementje. Daarna wandelen we over de Puente de Isabel II naar de Mercado de Triana. De brug is de oudste ter wereld (in haar soort) en is voorzien van opvallende ringen die de belasting op de brug slim verdelen.
Interessant weetje: in 1976 werd een zelfdragende constructie bovenop de brug gemaakt (om het toenemende verkeer te kunnen verwerken) waardoor deze oude brug eigenlijk helemaal geen dragende functie meer heeft.
De Mercado de Triana is een redelijk kleine overdekte markt, met binnenin het kleinste professionele theater te wereld (28 zitplaatsen).
De Mercado is gebouwd op de restanten van het beruchte Castillo de San Jorge van de Spaanse inquisitie, maar helaas was dit museum permanent gesloten.
We wandelden verder naar de Calle de San Jacinto, een winkelstraatje met wat kleinere lokale boetiekjes. In de zijstraten vonden we keramiekateliers en ook een museum over de sevilliaanse keramiek.
We namen de Calle de Betis en wandelden zo langs de rivier naar de volgende brug die ons terug naar het centrum bracht. We namen een tweede ontbijtje op een terrasje waar we nog mensen uit Dilsen tegenkwamen.
We wandelden even terug naar de Airbnb om onze jasjes en truien weg te bergen, want de zon verwarmde ondertussen de stad alweer goed.
Het Plaza de España was onze volgende bestemming. Maar onderweg kwamen we eerst langs het Hotel Alfonso XIII en de universiteit van Sevilla.
Hotel Alfonso XIII werd door de gelijknamige gebouwd voor de Spaanse Wereldtentoonstelling in 1929. Het werd een plek waar koningen en wereldsterren konden verblijven en nu nog verblijven.
De volgende stop was de universiteit van Sevilla. Deze voormalige tabaksfabriek opereerde indertijd als een stad in de stad, met zelfs haar eigen rechtbank, verdedigingsgrachten en gevangenissen. Momenteel biedt dit op één na grootste gebouw van Spanje plaats aan maar liefst 70.000 studenten (weliswaar niet allemaal in dit ene gebouw).
Het Plaza de España werd ook gebouwd voor deze Spaanse wereldtentoonstelling in 1929 en is ronduit indrukwekkend. Niet enkel door de omvang en de schoonheid, maar ook door de symboliek. 48 bankjes in keramiek, eentje voor iedere provincie van Spanje. 4 bruggen voor de vier historische koningshuizen van Spanje. De kanalen symboliseren de vertrekroute van de ontdekkingsreizigers en de halfronde vorm van het plein staat symbool voor de open armen waarmee de Spaanse kolonies ontvangen werden in 1929.
Voor amper 6€ konden we een roeibootje huren, dus deden we een poging om te roeien. Typisch zoiets dat er eenvoudig uitziet als iemand anders het doet. Lachen!
Vanaf dit plein (dat ook als Naboo Castle fungeerde in Star Wars) wandelden we een beetje uit de drukte naar een tapasbar waar we niet heel welkom waren. Omdat we toeristen zijn?
Dan maar een snelle hap en verder wandelen naar een nabijgelegen winkelcentrum, aan het voetbalstadion van Sevilla.
We zaten ondertussen aan de andere kant van de stad en onze vermoeide benen schreeuwden om transport. Dus lieten we ons terugrijden naar het appartementje waar we ons opfristen en wat uitrustten.
Rond 18:30u wandelden we terug naar de wijk Triana waar we een authentieke flamenco-opvoering zagen in het Teatro Flamenco Triana. Dit theater is verbonden aan de beroemde flamencoschool van Christina Heeren waarin 7000 studenten een driejarig traject volgen in “flamenco”.
Wist je trouwens dat “flamenco” letterlijk “Vlaming” betekent? De flamenco heeft Vlaamse roots, het komt van de Vlamingen in de hofhouding van Keizer Karel V (geboren in Gent), die in de 16de eeuw de Spaanse troon besteeg. Deze Vlamingen stonden in Spanje bekend om hun weelderige, extravagante kleding, hun luidruchtige manier van doen, feestgedrag en trotse, bijna theatrale houding.
In de Spaanse spreektaal is de link naar Vlaanderen tot op de dag van vandaag springlevend: als iemand vandaag in Andalusië zegt “¡No te pongas flamenco!”, bedoelt men letterlijk: “Stel je niet zo arrogant/brutaal op!” — een directe echo van hoe men hier vijf eeuwen geleden tegen onze Vlaamse voorouders aankeek.
De show duurde precies een uur en was een combinatie van gitaarspel, zang en zeer energieke dans. Er wordt niet met opnames gewerkt dus ieder optreden is een improvisatie van het moment, waarbij er zeer veel interactie is tussen de verschillende performers. Indrukwekkend!
We wandelden langs de volle terrasjes terug naar het appartement en spoelden de leuke dag van ons vermoeide lijven.
Slaapwel!
