Maand: november 2026

Tja, heel valt er niet te melden over een terugreis. Uber naar de luchthaven, teruggestuurd worden bij de veiligheidscontrole omdat de madam krom zin had en uw broodje niet kunnen opeten omdat Ryanair beslist 20 minuten eerder te boarden. Kortom: een rimpelloze beleving 😉.

Toch nog enkele leuke weetjes over Sevilla:

• Een dubbele L spreek je in het Spaans uit als een soort J. Dus ook in “Sevilla”.
• De sinaasappelbomen in Sevilla: er staan er ongeveer 50.000, ze staan er al ongeveer 1000 jaar, ze zijn bitter zodat het volk ze niet van de bomen trekt en ze geen ratten en wespen aantrekken, ze zorgen voor schaduw en verkoeling (door verdamping in de zomer), ze zuiveren de lucht omdat ze fijn stof vasthouden op hun wasachtige bladeren wat dan wegspoelt met de regen, er wordt marmelade van gemaakt die onder andere door het Britse koningshuis wordt gegeten, er wordt van de bloesems een dure basisstof voor parfum gemaakt en het jaarlijks hoopje afval van ongeveer 5 miljoen kilo sinaasappelen laten ze rotten waardoor methaangas vrijkomt dat gebruikt wordt voor de waterzuivering van de stad. Daar is precies over nagedacht 🤪.
• Wenen en Parijs claimen vaak de muzikale eer, maar geen enkele stad diende vaker als decor voor grote theater- en operaklassiekers dan Sevilla. Er spelen zich naar schatting ruim 150 opera’s af in deze straten.
• Overal op putdeksels, lantaarnpalen, gevels en stadsbussen zie je het mysterieuze logo NO8DO. Fonetisch leest de Sevilliaan dit als: No-madeja-do (een madeja is een kluwen wol), een verbastering van “No me ha dejado” (“Zij heeft mij niet verlaten”).
  Toen koning Alfonso X de Wijze in een burgeroorlog met zijn zoon Sancho verwikkeld raakte, bleef Sevilla hem als enige stad trouw. Uit dankbaarheid schonk hij de stad dit rebussymbool.

Ik denk dat het ondertussen wel duidelijk is dat Sevilla ons heel erg gecharmeerd heeft. Gezellig druk maar niet te druk, veel te zien en te beleven en een aangenaam klimaat (behalve in de zomer). Komt dus op de shortlist “waar gaan we later ons pensioen beleven” 🤣.

Na weer een heerlijke rustige nacht en een laat ontbijt dat al routine lijkt, wandelen we naar Metropol Parasol. Dit imposante stukje kunst/architectuur/engineering in Sevilla staat beter bekend als “las setas de Sevilla” (de paddenstoelen van Sevilla).

Deze grootste houten constructie ter wereld (ze zien alles redelijk groot hier in Sevilla) werd door een Duitse architect ontworpen en werd in 2011 afgewerkt.

De fundamenten ervan staan op en tussen de resten van oude Romeinse huizen (die je nog steeds kan bezoeken in het Antiquarium) en er ligt een Mercado onder het plein waar de locals dagelijks hun inkopen doen. Het plein zelf is vooral ‘s avonds het toneel voor straatmuzikanten en bovenop de Setas kan je een wandeling maken met een prachtig uitzicht over de stad en haar highlights.

Nadat we uitgebreid genoten hadden van de uitzichten en de ochtendzon, wandelden we naar het Casa de Pilatos.

Casa de pilatos is zonder twijfel het mooiste en best bewaarde paleis van Sevilla. En bovendien een stuk rustiger dan Real Alcázar, dus je moet niet voortdurend mensen uit je foto’s editeren 🤪.

De naam van dit paleis komt van Pontius Pilatus (het paleis lig even ver Cruz del Campo als het huis van Pontius Pilatus van Golgotha verwijderd is, een lang verhaal kort) en bevat één van de grootste en belangrijkste tegelverzamelingen ter wereld. Ook hier kan je weer de passieve klimaatregeling zien met de patio en de fontein, wat we ook in onze Airbnb terugvinden. En ook hier woonde de adellijke familie in de zomer beneden en tijdens de milde winter op de bovenverdieping, waar het toch iets warmer was.

Na dit bezoek wandelden we ook nog naar Casa de dueñas, een ander paleis in de buurt. Maar we vonden het een beetje overdreven om twee vergelijkbare paleizen vlak na mekaar te bezoeken.

Dus wandelden we verder naar de Torre de Sevilla waar we een lichte lunch aten vooraleer onze wegen zich splitsten.

Mama en Ferre gingen het lokale shoppingcenter verkennen terwijl papa naar het Centro Andaluz de Arte Contemporáneo (CAAC) wandelde. Het CAAC was eerst een Kartuizerklooster (van de 15de tot de 19de eeuw) waar Christopher Columbus in de uitgebreide bibliotheek zijn research kwam doen voor zijn ontdekkingsreizen. Hij was hier ook begraven totdat zijn resten verhuisden (Allez, verhuisd werden natuurlijk) naar Santo Domingo en de kathedraal van Sevilla.

In 1841 werd het klooster een gigantische industriële aardewerkfabriek (getuigen hiervan zijn de grote schoorstenen en conische flessenovens (hornos de botella) en na de wereldtentoonstelling van Sevilla in 1992 werd het uiteindelijk een museum voor moderne kunst.

Ik ben geen kunstkenner of -liefhebber, maar ik was blij een kunstwerk van Nick Cave te zien. Terwijl ik de blog schrijf, kom ik er achter dat het echter niet de zanger van The Bad Seeds is wiens kunst hier staat, maar wel zijn Amerikaanse naamgenoot. Geen kunstkenner dus 🙈.

We herenigden het gezin aan de ingang van het museum en gingen naar het appartement voor onze dagelijkse siësta.

Na de siësta frissen we ons een beetje op en trekken opnieuw naar Las Setas voor een avondimpressie. We lazen dat we met ons ticket van vanochtend nog eens op het bouwwerk mochten en dat bleek waar te zijn. De straatmuzikanten en de mooie verlichting van zowel de setas als de stad maakten er een mooie laatste avond in Sevilla van.

We gingen ook een laatste keer uit eten (ja, dat moet hier laat) en deden nog enkele kleine inkopen voor de terugreis.

Op vrijdag hebben we onze terugvlucht in de vroege namiddag en ik kan je al vertellen dat we zowel Sevilla als het klimaat hier zullen missen.